Nico De Braeckeleer – Spiegelhuis (HO)
Phoenix Books, Temse (2026)
234 pagina’s; Prijs 19,98
Omslagontwerp & Vormgeving: Designs by Lotte
Nico De Braeckeleer heeft al een indrukwekkend rijtje (boek)titels achter zijn naam staan, zowel voor de jeugd, als voor Young Adults en, gelukkig maar, steeds meer horrorromans voor volwassenen. En… hij blijft lekker aan de gang met dat rijtje gestaag uit te breiden. En… dat vinden wij allen zo prettig, ja ja! En vooral ik! Ik zou hem zo zachtjesaan willen gaan vergelijken met die andere grote Vlaamse schrijver op fantastiek (maar vooral horror) gebied, Eddy C. Bertin, die in 2018 overleed en nog steeds node gemist wordt. Eddy Bertin, was net als Nico een schrijver voor de jeugd én volwassenen, en schreef schitterende verhalen en boeken. Precies zoals Nico nu ook doet. Want… Spiegelhuis is een prachtige horrorroman en zo maar een die door Eddy Bertin geschreven kunnen zijn, ware het niet dat Nico het geschreven heeft, en… daarmee een prachtig verhaal heeft geschapen, waarin het einde inslaat als een bom. Zoveel mag ik er wel van zeggen van mezelf.
Het begint met een wel heel verontrustende proloog, zich afspelend op 21 december 2025, met Louise, waarbij de toon gezet wordt. Als je dat verwerkt hebt, ben je nog maar 4 pagina’s verder en dan weet je wel dat er je nog wat te wachten staat.
Dan is het een half jaar verder en begint het ‘echte’ verhaal met deel 1, wat ‘Thanatofobie’ als titel heeft. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat even op heb moeten zoeken, maar toen ik zag dat het “een fobie voor de dood is, om te sterven en zaken die aan sterven doen denken. De naam is afgeleid van het Griekse thánatos, dood en phóbos, angst. Een zekere angst voor de dood is bij de meeste mensen wel aanwezig en er treedt doodsangst op als iemand in levensgevaar verkeert, maar van een fobie is pas sprake als de angst niet-reëel is (wat de persoon zich ook realiseert) en het dagelijkse leven van de lijder overmatig sterk beïnvloedt (bron: Wikipedia).”, en besefte toen dat ik het eigenlijk al wel wist. Nou ja… nu weten jullie het ook, zullen we maar zeggen.
Emily is aan het joggen en krijgt problemen als ze de Leie over moet steken, Ze vertraagd bij het naderen van de brug en stond stil bij het begin en hield de leuning stevig vast, terwijl het water donker onder haar doorstroomde. Van de beschrijving van de angst die Emily voelt, krijg je het zelf al benauwd. Na de brug jogt ze verder en krijgt van Safia, haar veste vriendin, een Facetime-oproep, waarin ze vertelt dat ze meegaat naar het vakantiehuis van Emily’s grootvader. Maar Emily heeft het nog niet aan haar ouders gevraagd. Haar ouders zijn overbezorgd over haar. Safia zegt: “Je bent 21 en dus geen kleuter meer, Em!”, en zet haar zo voor het blok. Ze moet het vandaag nog weten, want anders kan ze nog andere plannen maken.
Na veel vijven en zessen, krijgt ze toestemming van haar ouders en vertrekt ze samen met Laurens (haar broer), Poppy, Seppe en Safia. En… verder verklap ik niets anders, dan dat het bijzonder spannend én eng wordt! Vooral dat laatste.
Spiegelhuis is een bijzonder horrorverhaal, wat een bijzonder (ik zei het al) schokkend én verklarend einde heeft. Het is het meest indrukwekkende horrorverhaal dat ik de laatste tijd gelezen heb én dat wil wel wat zeggen, want ik lees nogal wat horrorverhalen. Dus… meer dan de moeite waard voor rechtgeaarde horrorfans, maar natuurlijk ook voor mensen die een echt spannend boek willen lezen. Een aanrader voor eenieder!
Jos Lexmond