Bavo Dhooge – Slotsom (FA)
Stichting Fantastische Vertellingen, Nieuw-Vennep (2026) Rare boekjes-reeks 71
98 pagina’s; prijs 11,95
Omslag: Ingrid Heit/Peter Erhardt
Illustraties: Peter Erhardt
Bavo Dhooge… goh, hoe lang is het al geleden dat ik iets van hem las? Ik kan me de tijd niet heugen. Gelukkig heb ik een vrij omvangrijk archief en ik heb naam dat ik nooit iets weggooi, zowel digitaal als analoog, dus het moet niet zo moeilijk zijn. En… inderdaad. In een directory op mijn harde schijf, met de ‘titel’ recensies kom ik twee boeken van Bavo tegen die ik in 2008 gerecenseerd had. Spiegels en Straks werd ons geluk vermoord. Dat moeten meteen de laatste zijn geweest die ik van hem las. Waarom? Wel… hij schreef veel jeugdboeken, en… die lees ik helaas niet meer bij gebrek aan tijd. Verder begon Bavo behoorlijk door te breken als thrillerschrijver en daar ik mezelf enkel en alleen met fantastiek bezig hield, kwam het er gewoon niet meer van, alhoewel ik waarschijnlijk nog best wel een verhaal of twee van hem gelezen zal hebben in de tijd tussen 2008 en 2026.
Toen dus Slotsom in de Rare Boekjes reeks van Stichting Fantastische Vertellingen verscheen, had ik niet lang nodig om besluiten het aan te schaffen (ik schaf trouwens alle Rare Boekjes aan) en ging er eens rustig voor zitten!
Het verhaal heeft als eerste regel: “Ik weet niet precies op welke dag ik een boek werd.” Ik weet niet hoe het met jullie gesteld is, maar ik ben dan meteen verkocht. Ik vind het een schitterende opening! Een eindje verder: “een ouderwets degelijk lijfelijk boek. Het lijkt er zelfs sterk op dat ik een tweedehands leesexemplaar ben – ik kan mijn muffe lijfgeur ruiken”. Ik kan me zo voorstellen dat Bavo dit breeduit grijnzend schreef.
En zo door. De humor spat van het papier af en zelfs ik (zelf al een half boek die e-boeken niet uit kan staan) kon van tevoren niet bevroeden dat er zoveel te vertellen was als je een boek was, zonder ook maar op enig moment saai of vervelend te worden. Om volledig te zijn, het is toch een volgroeide novelle van tweeëntachtig pagina’s geworden.
Net zoals er aan een ‘normaal’ boek, gevoelig of niet, breedsprakig of niet, wetenschappelijk verantwoord, of met een klap, dan wel zachtjes jankend, een einde aan zit, zo zit er ook een einde aan dit boek(je). Dit is absoluut filosofisch van aard en het overdenken, dan wel peinzen, meer dan waard.
Een boekje met een verhaal om in je hart te sluiten als je een boekenliefhebber bent (én… trouwens ook als je dat niet bent)!
Jos Lexmond…