Draag bij aan Other Futures!

OTHER FUTURES komt voort uit een diverse groep freelancers uit de cultuur die denken dat het hoog tijd is om samen te werken aan een wereld waar iedereen welkom is. Op 2 tot 4 februari organiseren ze het eerste niet-westerse sciencefictionfestival ooit!

Wil je graag bijdragen aan een inclusieve toekomst visie?  Dat kan door te doneren, door het nieuws te delen en uiteraard door het Festival en de Expo zelf te bezoeken!

Other Futures Festival vindt plaats van 2 t/m 4 februari 2018 in de Melkweg in Amsterdam.

Van 14 januari t/m 11 februari vindt op de zelfde locatie de Other Futures Expo plaats.

Crowdfunding actie

Elke bijdrage wordt gebruikt om te bouwen aan een toekomst beeld waar iedereen welkom is.

Artemis – Andy Weir

Artemis

Artemis – Andy Weir (SF)
Karakter Uitgevers B.V., Uithoorn (2017)
275 pagina’s; prijs 17,99
Oorspr.: Artemis (Crown Publishers – 2017)
Vertaling: Gert van Santen & Luud Dorrestein
Omslag: Will Stachle&Mariska Cock/Kovalto1/Shutterstock
Kaarten: David Lindroth

Heeft u destijds (in 2014) ‘Mars’ van Andy Weir gelezen? Of anders misschien ‘The Martian’ (2015) met Matt Damon van Ridley Scott, als film gezien? Ik heb beiden destijds gedaan en was er uitermate tevreden over. Over de film natuurlijk iets minder omdat ik het verhaal al kende, maar het was onderhoudend genoeg. Het verhaalde over een astronaut die geheel en al alleen strandde op Mars en in die mensonvriendelijke omgeving moest zien te overleven als een moderne Robinson Crusoe in afwachting van een mogelijke redding. Leuk bedacht en heel erg filmisch geschreven. ‘The Martian’ was Andy Weir’s debuut en kreeg de John W Campbell Award in 2016. Ik denk niet dat Ridley Scott heel erg veel moeite heeft gehad het boek om te zetten in een script.
Nu is er dus ‘Artemis’. Weir is van huis uit een programmeur en zal best met het een of ander bezig geweest zijn. Hij zal geen dikke drie jaar over het boek gedaan hebben, neem ik aan. Destijds zei ik al in mijn recensie van ‘Mars’: “Prima leesvoer en ik kan alleen maar zeggen: meer van dit!!” We noesten dus even wachten, maar dat wat het meer dan waard.
Want… ‘Artemis’ is dolle pret en het was meer dan een genoegen het gelezen te hebben. Het speelt zich wat dichter bij huis af, maar nog altijd ver genoeg weg. We schrijven rond 2080 en op de maan is een stad gebouwd: Artemis. Het bestaat ui vijf bollen die de namen van de astronauten hebben gekregen die er een voet (of twee) op gezet hebben. Jasmina Bashera, ofwel Jazz, is een van de handvol kolonisten die in Artemis woont. Ze droomt van een rijker leven op aarde en doet er alles aan om dat eens te bereiken. Maar op een gewone normale manier zal dat niet gaan. Ze heeft al moeite genoeg haarzelf in leven te houden in de ruimte die ze huurt en waar ze zich terug kan trekken. Het is niet meer dan een doodskist waar ze amper haar kont in kan keren, met een bed en een legplank. Officieel heet het een wooncapsule, maar iedereen noemt het een kist en het ligt vijftien verdiepingen onder de grond. Een kooi waarin je alleen (nou ja je zou ook nog water anders kunnen doen waarvoor liggen makkelijk is) kunt liggen en waarvan je de deur op slot kunt doen. Het plafond is een meter van je neus verwijderd. In de gang is een gemeenschappelijk toilet en een paar blokken verder zijn openbare douches. Ze houdt zichzelf in leven met een baantje als koerier en schnabbelt er lustig op los om zich zo nu en dan te verwennen met wat luxe. Als er zich een kans voordoet om haar oude leven, met schulden, een slecht betaalde baan en een piepkleine behuizing achter zich te laten en eindelijk het leven te kunnen leiden waar ze van droomt, pakt ze deze kans met beide handen aan. Ze heeft alleen geen idee waar ze zich me inlaat. Een dolle en dwaze komedie, voor ons dan, neemt haar aanvang en Jazz zal al haar creativiteit en vrienden in moeten zetten om het tot een goed einde te brengen.
Zoals gezegd… dolle pret, waar ik met volle teugen van genoten heb. Ik las net dat de filmrechten van ‘Artemis’ al weer verkocht zijn. Dit kan dus weer een prima film opleveren. Het verhaal is in ieder geval weer filmisch genoeg. Misschien heeft Andy Weir genoeg verdient met de twee boeken en films dat hij niet meer hoeft te programmeren, maar het zich kan veroorloven, alvast met een volgend boek te beginnen. Van mij mag hij. Ik ben er al klaar voor!!!

Jos Lexmond

Monster – Michael Grant

Monster

Monster – Michael Grant (YSF)
Monster 1
HarperCollins Holland, Amsterdam, Young Adult (2017)
381 pagina’s; prijs 17,99
Oorspr.: Monster – (HarperCollins Publishers, New York – 2017)
Vertaling: TOTA/Erica van Rijsewijk
Omslag: Will Immink Design/iStock

Michael Grant is een behoorlijk actief en productief schrijver. Met of zonder zijn eega: Katherine Applegate. Nog niet zo lang geleden heb ik het eerste deel van Soldatenmeisje: ‘In de voorste linie’ van hem gerecenseerd. En nu al heb ik het eerste deel van de Monster reeks, het niet verwachte vervolg van ‘Gone’, tot me kunnen nemen. Ik werd door deze uitgave, althans door de aankondiging ervan, verrast. Toen ik het laatste deel van de Gone reeks (Verlaten, Honger, Leugens, Plaag, Angst en Licht) dichtsloeg, was ik meer dan tevreden gesteld over de afloop van het gebeuren en zag er geen vervolg in. Hoe mis kan je het hebben. ‘Monster’ is het eerste deel van de nieuwe serie, maar kan ook beschouwd worden als het zevende deel van Gone. Ik heb geen idee uit hoeveel delen deze nieuwe serie zal gaan bestaan. Ergens meen ik iets gelezen te hebben over een trilogie, maar dat kan ook zomaar ergens in mijn brein ontstaan zijn. Ik durf er dus verder geen uitspraken over te doen. We zullen het wel gaan zien. In ieder geval ben ik er eens goed voor gaan zitten.
We zijn vier jaar nadat de ondoordringbare koepel boven de FAKZ (of Perdido Beach) verdween en de overlevende uit deze hel een nieuw plaats moeten vinden in de normale wereld. Hun gaven en mutaties die ze in de FAKZ (Fall-Out Alley Kinder Zone) hadden opgedaan verdwenen en alleen een echo daarnaar bleef. Dekka Talent is een van de overlevenden. Ze heeft geen rust, maar wel een baantje gevonden om in haar levensbehoeften te kunnen voorzien. Zij is niet de enige overlevende, er zijn er meer.
De ARO (Afwijkend Ruimte Object) die jaren geleden de FAKZ deed ontstaan en waarop een buitenaards kwaadachtig virus zorgde voor de mutaties en de paranormale gaven van de gedwongen inwoners van De FAKZ, of wel Perdido Beach, blijkt niet alleen in de ruimte rond te wentelen. Er zijn nog een stuk of zes grotere en kleinere broertjes en zusjes die allen van een planetoïde of astroïde afstammen die uit elkaar gespat is. ARO 1 kreeg blijkbaar een slinger door het zwaartekrachtveld van Jupiter en arriveerde een stuk eerder bij de aarde als de andere brokstukken. Nu is het tijd voor de andere brokstukken om op aarde neer te storten. De Amerikaanse autoriteiten doet er alles aan om alle ARO’s te vangen voordat ze in verkeerde handen zullen vallen. Uiteraard, zou ik haast zeggen, slagen ze daar niet volledig in. Of misschien kan je beter zeggen: ze slagen er helemaal niet in. Stukjes van de rots worden door mensen, die er van tevoren over weten, vermalen en geconsumeerd en zo ontstaan nieuwe en nog grotere mutanten en monsters dan in Perdido Beach.
Waar de originele Gone reeks zich op het relatief klein gebied van Perdido Beach afspeelde, heeft deze nieuwe reeks de hele wereld tot zijn speelterrein en gaat het pas echt los. Als je al dacht dat de Gone reeks nogal heftig was, maak je dan je borst maar nat. Het is zelfs zo, dat ik niet weet op welke monster, de titel eigenlijk van toepassing is. Is het de grootste, de slechtste of de smerigste en eerlijk gezegd wordt het misschien allemaal een beetje te veel van het goede. Maar goed, we zullen het gaan zien. Ik heb me er ondanks alles best mee vermaakt. Een dingetje… als je de eerdere 6 delen van Gone niet hebt gelezen kan Monster soms wel eens lastig zijn als je de voorgeschiedenis niet kent. Misschien die eerst maar even (?) doornemen.

Jos Lexmond

Wie nomineer jij voor de Persoonlijkheidsprijs Annemarie van Ewyck?

Tijdens de Dag van het Fantastische Boek op 14 april 2018 wordt voor het eerst de Persoonlijkheidsprijs Annemarie van Ewyck uitgereikt.
Een mooi initiatief van Stichting Fantastisch Genre ter ere van Annemarie en alles wat ze betekent heeft voor de verbeeldingsliteratuur. Ook onze stichting heeft veel aan haar te danken.
Iedereen kan nominaties indienen tot en met 14 februari 2018.
Voor elke geldig ingezonden nominatie maak je kans op 1 van de 3 duotickets voor de Dag van het Fantastische Boek op 14 april 2018 in Tolhuistuin, Amsterdam.

De overlevenden – Alexandra Bracken

Overlevenden

De overlevenden – Alexandra Bracken (YSF)
The darkest minds 1
Karakter Uitgevers B.V., Uithoorn (2017)
415 pagina’s; prijs 19,99
Oorspr.: The darkest minds (Disney-Hyperion – 2012)
Vertaling: Anne-Marieke Buijs
Omslag: Select Interface/Getty Images

Dit boek viel ongevraagd in de bus. Dat gebeurd wel eens en dan het gaat meestal linea recta op de stapel ‘Ongevraagd ontvangen’ en lees ik het misschien later nog eens, of niet. Het is geen onwil en ik wil ook niet ondankbaar overkomen, maar als het me in eerste instantie aantrekkelijk had geleken… dan zou ik het wel besteld hebben. Maar ik kijk al tegen een enorme leesachterstand aan, waardoor nieuw Nederlands talent (zoals bijvoorbeeld Debby Willems. Zie de komende recensie van ‘Breekbaar’) in de tijdschriften me compleet en totaal ontgaat. Wat natuurlijk wel heel erg jammer is.
Recenseren is heel erg leuk is, maar er zitten ook minder leuke kanten aan. Natuurlijk… je krijgt gratis boeken, maar daar moet je ook een tegenprestatie voor leveren. Je moet een gefundeerde mening geven. Je hoeft niets de hemel in te prijzen, maar je hoeft ook niets de grond in (en dus niemand op zijn/haar ziel) te trappen. Je mag precies vertellen wat je ervan vind en waar de schrijver/schrijfster naar jou mening een steek heeft laten vallen of laten liggen. Dus het is niet alleen maar een boek lezen, maar er ook een eerlijke mening over geven. Dat valt niet altijd mee, dat kan ik zeggen. En bovendien bestel je altijd teveel boeken zodat je er soms flink aan moet trekken.
Hoe dan ook… het neemt niet weg dat ik het nog steeds heel erg leuk vind, maar als er dan zo’n ongevraagd boek binnen komt dat achteraf toch wel leuk lijkt… heb je weer een probleem in je strakke schema. Maar goed… ‘De overlevenden’ is een interessant boek en meer nog… de hele trilogie lijkt me wel interessant dus heb ik dit boek dus er maar even tussendoor gedaan, waarbij er nog een probleempje de hoek om komt kijken. De drie delen komen in evenzoveel maanden achter elkaar uit. In november 2017, kwam deel 1 en deel twee dus in december en het laatste deel zal deze maand gaan verschijnen. Op zich geen probleem, want dan blijf je er in, maar het is wel even gas geven.
Waar gaat het over? Over een dystopische aarde waarin een geheimzinnige ziekte, de ziekte van Everhart (genoemd naar het eerste kind, Michael Everhart, dat aan deze ziekte bezweek) waarde. Officieel heette het IAAN, ofwel Idiopathische Adolescente Acute Neurodegeneratie en het sloeg toe alsof er de bliksem insloeg. In de klas van de hoofdpersoon Ruby is Grace iets aan het zeggen. Dan valt ze stil, haar ogen rollen naar achteren, ze zucht en is dood. Ruby is net tien geworden als ze samen met lotgenoten uit huis gehaald wordt en geïnterneerd in Thurmond, een zwaarbewaakt kamp waar de overlevende kinderen worden opgesloten en heropgevoed. Want… kinderen die IAAN overleven krijgen bovennatuurlijke krachten die oncontroleerbaar zijn. Die krachten worden steeds sterker bij Ruby als ze zestien wordt en ze is daarmee een van de gevaarlijkste tieners van het land. Ze weet te ontsnappen en sluit zich aan bij een groep tieners die ook aan soortgelijke kampen als Thurmond ontsnapt zijn.
Het verhaal had zijn momenten. Momenten dat ik op het puntje van mijn stoel zat en momenten dat het wat inzakte. Maar toch heb ik er geen spijt van dat ik het gelezen heb en wacht eigenlijk in spanning af hoe het verhaal verder gaat. Laat maar komen, zou ik zeggen.

Jos Lexmond

Om nooit te vergeten – Thomas Olde Heuvelt

Olde

Om nooit te vergeten – Thomas Olde Heuvelt (DIV)
Uitgeverij Luitingh-Sijthoff B.V., Amsterdam (2017)
143 pagina’s; prijs 7,50
Omslag: DPS/Shutterstock

Al vroeg kwam ik in contact met Thomas Olde Heuvelt. Misschien heeft hij er liever niets meer mee te maken, maar ik vond zijn boeken ‘De Onvoorziene’ en ‘PhantasAmnesia’ destijds in de bibliotheek en nam ze mee naar huis om op te nemen in Fandata, maar las ze, om een of andere reden, niet. Ik denk dat het kwam omdat ik verwachte met POD uitgaven te maken te hebben en daar had ik een aantal niet al te beste ervaringen mee en ik zal ongetwijfeld meer dan genoeg ander schoons te lezen hebben gehad. Misschien moet ik ze alsnog eens ter hand nemen.
Mijn fysieke ontmoeting met Thomas moet plaats hebben gevonden op de uitreiking van de Paul Harland Prijs, waar hij met de eerste prijs ging lopen met zijn verhaal ‘De jongen die geen schaduw wierp’. Ik behaalde dat jaar de vierde plaats met mijn verhaal ‘Van liefde en andere dingen die voorbijgaan’ en moet dus in hetzelfde rijtje als Thomas gestaan hebben en hem zelfs gefeliciteerd hebben met zijn behaalde resultaat. Ik kan me er niets van herinneren, hoteldebotel dat ik was door mijn vierde plaats. Het enige wat ik me herinner is dat Wim Maryson (Wim Stolk) me vroeg of ik ooit nog eens de Paul Harland Prijs zou winnen. In paniek antwoordde ik: Natuurlijk! Voor de rest is die dag aan mij voorbijgegaan. Het was voor mij (door ingrijpende gebeurtenissen) het laatste verhaal dat ik schreef, maar voor Thomas was het het min of meer het begin van zijn carrière. Met ‘De vis in de fles’ won hij in 2012 nog eens de Paul Harland prijs.
Buiten eerder genoemde briljante verhalen staan er nog drie in deze, eigenlijk spotgoedkope, bundel. ‘De Inktlezers van Doi Saket’, wat rechtgeaarde fans natuurlijk al wel kennen. Maar er zijn, naar mijn idee, maar ik kan me natuurlijk vergissen, nooit eerder in druk verschenen verhalen en wel het enge ‘Je weet hoe dit verhaal gaat’ en ‘Hertenhart en gembertimbaaltjes’. De laatste komt me wel enigszins bekend voor, maar dat kan ook wishfull thinking zijn.
Kortom meer dan voldoende te lezen en herlezen in deze bundel, die misschien wel een opstap is naar de nieuwe roman van Thomas, waar hij naar verluidt, meer dan druk mee is. Van mij mag die doorkomen, want Thomas is voor mij een van de beste horror en fantasy schrijvers van ons land en waarschijnlijk ook te groot voor dit landje. In 2015 won hij de Hugo Award voor de beste novelle. Dat was natuurlijk voor ‘The Day the World Turned Upside Down’ (De vis in de fles). Zijn roman ‘Hex’ wordt verseried door Warner Bros, dus wat wil je nog meer? Maar meer komt er. De spanning is onderhuids al voelbaar.

Jos Lexmond

Is er leven op Mars? – Jon Agee

Is er leven op Mars? – Jon Agee (KSF)
Em. Querido’s Kinderboeken Uitgeverij, Amsterdam-Antwerpen (2017) Tijgerlezen
29 pagina’s; prijs 12,99
Oorspr.: Life on Mars (Dial Books for Young Readers – 2017)
Vertaling: Edward van de Vendel
Omslag: Nanja Toebak/Jon Agee
Illustraties: Jon Agee

Toen ik dit boek aanvroeg als recensie exemplaar had ik niet in de gaten dat het een boekje voor hele jongen lezers zou zijn, een prentenboek zo u wilt, met wel heel erg weinig tekst. Normaal gesproken ga ik toch meer voor boeken voor de jeugd, Young Adults en volwassenen. Het kwam toevallig goed uit, want onze kleinkinderen kwamen te logeren en het is goede gewoonte, en niet alleen bij ons, maar gelukkig ook bij hen thuis om ze voor te lezen voor het slapengaan. Zoals gewoonlijk hadden ze hun eigen boeken bij zich. Voor Liam, de jongste (5) een boek over een diertje in een grot die hij van Sinterklaas (mij) had gekregen en voor Tygo, de oudste (7), Roald Dahl’s ‘Matilde’, die hij bij een eerdere Sinterklaas (ook van mij) gekregen had.
‘Laat de boeken maar vanavond, mannen’, zei ik, ‘Opa heeft zelf een leuk boek, dit keer’.
Het was een succes. We hebben gedrieën met plezier de briljante plaatjes gekeken en ik probeerde op een gedragen toon het verhaal te vertellen.
Het ging over een, nog wel jonge, ruimtevaarder die naar Mars vloog met chocolade taartjes om met een Martiaan te delen. Maar het was donker en koud op Mars en al dwalend over het oppervlak van onze buurplaneet, vond de ruimtevaarder geen Martiaan om zijn taartjes mee te delen. Ofschoon…, en dat konden de mannen natuurlijk wel zien, liep er achter de jonge ruimtevaarder een reusachtig Marswezen mee. Dan stak hij weer uit een krater en toen de jonge ruimtevaarder zijn raket kwijt was, fungeerde het reusachtige wezen als uitkijkheuvel. Dat vonden de mannetjes hilarisch. Dat de jonge ruimtevaarder op de kont van het Marswezen stond. Ze kwamen niet meer bij.
Al met al dus een zeer geslaagd boekje, dat me geholpen heeft weer twee nieuwe sciencefiction liefhebbers te kweken. Je weet natuurlijk nooit of ze dat op latere leeftijd nog steeds leuk vinden. Maar ik doe mijn uiterste best. Ik heet niet voor niets: Boekenopa en ik heb nog heel wat verjaardagen en Sinterklazen van de mannen tegoed om mijn indoctrinatie voort te zetten. Meer kan je niet doen om nieuwe sciencefiction liefhebbers te maken.

Jos Lexmond

Sam Wilson – Zodiac

Sam Wilson – Zodiac (SF) – 409p.
(Zodiac – Penguin Books Ltd., Londen (2016)
The House of Books, Amsterdam (2017) € 19.99
Vertaling: Nathalie Schrijnder
Omslag ontwerp: Studio Jan de Boer, Amsterdam
Omslagfoto: Arcangel/Christie Goodwin

Bent u een beetje (bij)gelovig? Daarmee bedoel ik: gelooft u in de Zodiac, de dierenriem het trekken van horoscopen en dat soort gedoe. Ik hoop niet dat u zich beledigd gaat voelen, want ik geloof niets van dat soort onzin. Maar aan de andere kant snap ik wel dat er mensen gevoelig zijn voor dat gebeuren. Als je eens een horoscoop bekijkt in een willekeurige krant of tijdschrift, dan zit er altijd wel iets in dat kan kloppen bij jou en als je achteraf kijk naar wat er voorspeld is voor een jaar, dan is er altijd wel iets op een bepaalde manier uit te leggen zodat je kunt zeggen: Nou… goh, dat hebben ze juist. Ik denk dat iedereen, met een beetje extra mambo jambo, dat wel zou kunnen. Ik kan bijvoorbeeld zeggen dat Noord-Korea in 2018 wel weer een raket af gaat vuren om de zaak weer eens lekker op te rakelen en stoken. Wedden dat ik gelijk heb? Of dat er een grote aardbeving, of vulkaanuitbarsting, een zware orkaan, een immense overstroming met modderstromen (en een beetje vaag blijft over waar) staat te gebeuren waar heel veel slachtoffers bij gaan vallen, dan heb ik het vast bij het rechte eind. Dat soort dingen is bij de klimaatverandering, ondanks de wereldwijde ontkenning, die nu gaande is, ook niet heel erg moeilijk te voorzien. Ook persoonlijke gebeurtenissen zijn op deze manier niet zo heel moeilijk te voorspellen.
Maar goed… dat terzijde. Sam Wilson heeft in ‘Zodiac’ een wereld gecreëerd waarin de samenleving is ingedeeld naar hun sterrenbeeld en waarin status wordt bepaald bij hun geboorte.
Ik heb eens stevig na zitten denken over de consequenties hiervan en het resultaat daarvan is dat zo’n wereld vooral nogal grappig en ook irritant is. Het zou betekenen dat als de wereld ingedeeld is in sterrenbeelden, met buurten waarin bepaalde sterrenbeelden bij elkaar wonen, dat in die buurt iedereen en niet alleen in die buurt, maar ook in je familie, binnen een maand allemaal jarig zijn. Dat binnen een bepaalde maand kinderen verwekt moeten worden om ook binnen dat bepaalde sterrenbeeld geboren te worden. Kunt u zich daar een beetje een voorstelling van maken? Ik ben bijvoorbeeld op 25 april jarig en als zodanig een stier en dat zou zeggen dat tussen 20 april en 20 mei iedereen van de familie: broers, zussen, kinderen, schoonkinderen, tantes en ooms, neven en nichten, grootouders, maar ook vrienden, buren, goede kennissen, kortom iedereen die ik ken in die maand jarig is. De taart komt je de strot uit en je bent in een constante staat van bezopenheid. Er komen natuurlijk nog meer moeilijkheden kijken, want wat ga je doen als je kind te vroeg geboren dreigt te worden, of te laat, zodat ze buiten je sterrenbeeld vallen. Wat dan?
Dus heel erg praktisch is het niet, maar Sam Wilson heeft een dergelijke wereld geschapen en zijn hoofdrolspelers zullen het ermee moeten doen. Een reeks brute moorden zet de gehele gemeenschap op zijn kop. Inspecteur Jerome Burton en sterrenkundige en profiler Lindi Childs, staan voor een schier onmogelijke taak om de raadsels op te lossen. Samen belanden ze in verraad, vergane liefde en gebroken beloften.
Ondanks de wat vreemd aandoende, die wel of niet kan werken, wereld vond ik ‘Zodiac’ een zeer genietbaar verhaal wat meer dan voldoende boeide. De ontknoping zag ik op een gegeven moment wel aankomen, maar dat vergalde de pret niet. Aan te raden!

Jos Lexmond

Pest – Joost Devriesere

Pest – Joost Devriesere (SF)
Uitgeverij Houtekiet, Antwerpen/Amsterdam (2017)
297 pagina’s; prijs 19,99
Omslag: Bart Knockaert – www.chocolatejesus.be

Toen ik de aankondiging met de beschrijving van ‘Pest’ las, zag ik meteen een analogie in met ‘Schone slaapsters’ van Stephen en Owen King in. Na lezing van ‘Pest’ moet ik meteen bekennen dat van enige overeenkomst geen sprake is. Toegegeven, in beide boeken vallen mensen in slaap, maar daar houdt de vergelijking dan ook meteen mee op.
Nog een foute aanname dan maar meteen bekend en rechtgezet. Ik dacht dat de kwaal waardoor de mensen in slaap vielen, de Pest genoemd werd en dat daarmee meteen de titel van het boek verklaard was. Ook niet dus. Voordat ik weer een foute aanname deed heb ik eerst maar even gegoogled om er zeker van te zijn. Pest is een fictief plaatsje, dorpje, stadje (streep door wat niet van toepassing is) in Vlaanderen in België en alhoewel de hele wereld last van de ziekte heeft, speelt het verhaal zich dus in Pest af en komt de rest van de wereld maar zijdelings en amper in beeld. Niet dat je de rest van de wereld mist, want in Pest is al voldoende aan de hand om er een boek mee te vullen.
Misschien kan je zelfs niet van een boek spreken. Ik zou eerder zeggen: Verhalenbundel. Want ofschoon dus alle verhalen zich rond een centraal thema afspelen: Pest dus, passeren verschillende inwoners van Pest de revue, die allemaal hun eigen problemen, dan wel bemoeienissen met het gebeuren hebben en met de situatie dealen zoals het hen goeddunkt.
Want de slaap slaat overal ter wereld toe en over de gehele wereld is 90% van de mensheid in slaap gevallen. Na enig nadenken begrijp je wat dat met gemeenschappen doet. Als er 90% van de overheid, hulpdiensten, ziekenhuispersoneel, bejaardenverzorgers en ga zo maar door, van het ene op het andere moment niet meer beschikbaar zijn om hun taak te vervullen, wordt het leven na de slaap een chaos.
Echter…van complete chaos valt eigenlijk niet te spreken in Pest. Waar er gaten vallen stappen andere mensen in of niet, maar er breekt geen paniek of wanhoop uit. Het leven gaat door, maar hoe… dat is een ander verhaal. Mensen nemen de gelegenheid te baat om het leven naar hun eigen zin te zetten. Wraak nemen is nu wel heel erg gemakkelijk en soms dodelijk, of toch niet. Of je als de grootste gek Goddelijk voelen in een gekkenhuis (psychiatrische inrichting zo u wilt), de macht over nemen en de enige overgebleven en wakkere therapeut in de isoleer op te laten sluiten, door twee even gekke krachtpatsers die zijn bewaking vormen. Zo slim is hij ook weer wel.
Ik wil eigenlijk niet meer verklappen, dus moet u het er maar mee doen. Hoe het ook zij… zo komen meerdere inwoners uit Pest ieder op hun eigen manier aan de beurt en al die verhalen vormen zo het verhaal van Pest na de ramp.
Ik vond het leuk. Leuk? Ja, leuk. Want ondanks het feit dat de situatie behoorlijk rampzalig en dystopisch is, weet Joost Devriesere er soms een behoorlijke humoristische draai aan te geven en een brede grijns is meerdere malen amper te onderdrukken.
Ik ben zou vrij ‘Pest’ bij de sciencefiction in te delen, al zou futuristisch ook wel kunnen natuurlijk. Het is niet gemakkelijk in een hokje te stoppen. Maar goed. Alleen een bibliograaf en bibliomaan als ik, wil alles natuurlijk netjes gerangschikt in hokjes. Voor lezers… gewoon lezen en je er niet druk om maken. Veel plezier.

Jos Lexmond

In de voorste linie – Michael Grant

In de voorste linie – Michael Grant (YSF)
Soldatenmeisje 1
HarperCollins Young Adult, Amsterdam (2017)
410 pagina’s; prijs 15,00
Oorspr.: Front lines – (HarperCollins Publishers, New York – 2016)
Vertaling: TOTA/Erica van Rijsewijk (met dank aan Jan van Driel)
Omslag: Will Immink Design

Lang geleden, heel erg lang geleden (minstens vijftig jaar), voordat ik het algemene deel van mijn verzameling boeken opruimde om plaats te maken voor alleen maar Fantastiek, was ik dol op verhalen uit de tweede wereldoorlog. Okay, ik was een jaar of twaalf, dus spreken we hier over jongensboeken met een romantische en dus kalme inslag om de tere kinderzieltjes niet al te zeer te kwetsen. Het ging dus om boeken als ‘Engelandvaarders’, ‘Varen en vechten’ en ‘Vliegers in het vuur’ van K(laas) Norel, de ‘Reis door de nacht’ reeks van Anne de Vries en ‘Geheim verzet’ van Dubbelboer. Nu weet u zo’n beetje wat ik bedoel. Het was ook kort voordat ik de jeugdbibliotheek in Geldrop uit had en dispensatie kreeg om de volwassenen afdeling te bezoeken. Toen was de romantiek er zo van af en ontvouwde de harde werkelijkheid zich voor me. Ook dat heeft mede gespeeld dat ik volledig overstapte naar de Fantastiek en het mainstream gebeuren aan anderen overliet.
Een van de stromingen van de SF is de Alternate History, of wel Alternatieve Geschiedenis, een stroming die niet heel erg ruim vertegenwoordigd is. Enkele voorbeelden hiervan zijn Fatherland van Robert Harris, waarin Hitler de oorlog gewonnen heeft, en 22-11-1963 van Stephen King waarin de moord op Kennedy voorkomen wordt en de wereld daar een heel ander uiterlijk krijgt. Er zijn er natuurlijk meer te noemen, maar omwille van het feit dat deze recensie dan wel heel erg lang wordt, vind ik het zo wel genoeg.
Hoe dan ook… ‘In de voorste linie’, behoort ook tot deze stroming. Zelf heb ik er wel even over gedaan om erachter te komen waar dat hem nou eigenlijk in zat, dat alternatieve gebeuren, maar uiteindelijk kwam ik erachter dat er in onze werkelijkheid vrouwen nooit meegevochten hebben op de slagvelden in de Tweede Wereldoorlog. Ook kon ik in dit boek nog geen effecten ontdekken van het feit dat het in die werkelijkheid dat wel gebeurde. Maar er moeten nog twee boeken in deze trilogie verschijnen, dus wie weet komt dat nog. Ik houd het scherp in de gaten.
Hoe het ook zij. We volgen in dit eerste deel drie doodgewone meisjes die elk om eigen redenen mee willen doen aan de oorlog en zich vrijwillig melden. Rio doet het voor haar gesneuvelde zus, voor Frangie is het de enige manier om haar droom, arts worden, uit te laten komen en de Joodse Rainy heeft er alles voor over om Hitler te stoppen. We volgen de meisjes tijdens hun opleiding waarin ze net zo hard, of soms misschien wel harder, aangepakt worden dan de jongens en het vergt veel veerkracht om overeind te blijven in wat eigenlijk een mannenwereld is. Geen van de meisjes had verwacht ook echt aan het front terecht te komen, maar dat gebeurt toch en plotseling bevinden ze zich op het slagveld in de woestijn van Tunesië. Daar ontdekken ze wat voor een waanzin de oorlog eigenlijk is en dat in die waanzin er eigenlijk geen plaats is voor vrouwen. Ook niet voor mannen wat dat betreft. Oorlog is een gekkenhuis en geen plek voor normale mensen.
‘In de voorste linie’, heeft nogal indruk op me gemaakt. Gruwelijkheden uit die oorlog worden niet uit de weg gegaan. We worden niet gespaard. Gelukkig heb ik in de vijftig jaren na ‘Engelandvaarders’ wat eelt op mijn ziel gekregen, dus kan ik er ietsje beter tegen dan toen.
Zoals gezegd is dit het eerste deel van een trilogie. Het tweede deel, ‘De lange weg’ staat aangekondigd voor april 2018 en daar kijk ik alvast naar uit.

Jos Lexmond