Jussi Valtonen – Ze weten niet wat ze doen

Jussi Valtonen  – Ze weten niet wat ze doen

Ze weten niet wat ze doen (SF)
Jussi Valtonen
Uitgeverij Signatuur, Amsterdam (2016)
603 pagina’s; prijs 19,95
Oorspr.: He eivät tiedä mitä tekevät (Tammi Publishers, Helsinki – 2014)
Vertaling: Annemarie Raas
Omslag: Dog and Pony

Jussi Valtonen studeerde psychologie, theoretische filosofie en Engelse filologie aan de universiteit van Helsinki. Ook studeerde hij af in de neuropsychologie aan de John Hopkins University in de Verenigde Staten. Hij is vader en in zijn vrije tijd speelt gitaar in twee rockbands. Hij debuteerde in 2003. Dan weten we een beetje over wie we het hebben. Dit boek is bekroond met de prestigieuze Finlandia Prize 2014 en is meteen ook Finlands beste verkocht boek van 2014.

Er zijn boeken die me de kriebels geven en dan bedoel ik niet de horror, maar boeken die ons een mogelijke toekomst voorschotelen die me angst aanjaagt. Dat is me in de loop der jaren al verschillende malen overkomen.

“Jussi Valtonen – Ze weten niet wat ze doen” verder lezen

Shirley Jackson Award Winnaars 2015

Shirley Jackson Award Winnaars 2015

 De Shirley Jackson Awards 2015 zijn uitgereikt op 10 juli tijdens de Readercon 27 in Quincy, Massachusetts.

De Awards, ingesteld in 2007, zijn vernoemd naar Shirley Jackson (1916-1965), een Amerikaanse schrijfster van griezelverhalen. Haar bekendste roman is: ‘Het spookhuis op de Heuvel’ verscheen in vertaling bij Bruna in 1965, als Zwart Beertje 901.

Boek: Gemma Files – Experimental Film

 Novelle: Elizabeth Hand – Wylding Hall

 Lang verhaal: Steve Duffy – Even Clean Hands Can Do Damage

 Kort verhaal: Lynda E. Rucker – The Dying Season

 Bundel: Stephen King – The Bazaar of Bad Dreams (De bazaar van boze dromen)

 Anthologie: Aickman’s Heirs

2 juli 2016: RIP Elie Wiesel

Op 2 juli 2016 is de Amerikaans-joodse schrijver Elie Wiesel op 87 jarige leeftijd, in Manhattan, New York in zijn eigen huis overleden. Hij werd in 1929 geboren in Sighet, Hongarije en was vooral bekend door zijn boeken over zijn ervaringen in de Holocaust die hij overleefde. Hij ontving de Nobelprijs voor de Vrede in 1986. Zijn oeuvre bestond uit meer dan 40 fictie- en non fictie boeken. Een van die werken was ‘De Golem: Een legende’, dat in 1987 bij Gooi en Sticht in vertaling verscheen. Het was zijn eigen versie van, het als fantastisch verhaal geziene, versie van het verhaal.

Het meisje met alle gaven verfilmd

Het meisje met alle gaven verfilmd

‘Het meisje met alle gaven’ (The Girl with all the Gifts), het geweldige boek van M.R. Carey dat in februari 2015 bij Bruna in vertaling verscheen, wordt momenteel verfilmd. Recentelijk kwam een eerste trailer beschikbaar. Zie hieronder voor een link naar die trailer. De release datum van de film zal rond eind september van dit jaar liggen. Het is nog niet zeker dat het in Nederland te zien zal zijn. Hopelijk van wel. Hierna nogmaals de recensie die ik schreef voor Holland SF. Het was mijn laatste voor dit onvolprezen blad.

Het meisje met alle gaven – M.R. Carey (SF)

A.W. Bruna Uitgevers B.V., Amsterdam (2015)

431 pagina’s; prijs 19,95

Oorspr.: The girl with all the Gifts  –  (Orbit, Londen – 2014)

Vertaling: Mary Bresser

Omslag: Shutterstock/Duncan Spilling – LBBGonvolprezen blad.

Dit is mijn laatste recensie voor Holland SF. Een beetje weemoedig word ik daar wel van. Maar… dit was een geweldig boek om te lezen en dat doet dan ook weer goed. Het stond op de shortlist van de Arthur C. Clarke Award van 2015 en de James Herbert for Horror Writing 2015. Het won beide wel niet, maar dat doet er niet toe. Het was prachtig en origineel. Er staan wat kreten op de binnenflap van de omslag en meestal heb ik daar wel zoiets van: Mmmm… het zal wel. Maar nu zijn alle teksten juist en een ervan intrigeerde me absoluut: Een van de vijf boeken die iedereen zou moeten lezen voor hij (of zij natuurlijk) sterft. Ik heb dan meteen zoiets van: Okay… welke zijn die andere vier dan? Dat moet uiteraard: ‘Station Elf’ van Emily St. John Mandel zijn, want die won de Arthur C. Clarke Award van 2015 natuurlijk. Maar dan blijven er nog drie over. Welke drie dan?

Nou ja, daar toch maar niet het hoofd over gebroken, want daar kom je natuurlijk toch nooit achter.

Laten we ons concentreren op ‘Het meisje met alle Gaven’. Vanaf de eerste paar woorden wordt je het boek en het verhaal ingetrokken en ik had de grootst mogelijke moeite het neer te leggen om naar bed te gaan en kon daarna niet meer wachten tot de volgende dag mijn vrouw naar bed ging en ik me met een borrel lekker op de bank kon installeren om me weer onder te dompelen in een toekomstig Engeland waar een medische plaag is losgebarsten die de meeste mensen en ook dieren) in zombies veranderd heeft. De weinige overgebleven mensen hebben zich verschanst in een paar versterkte plaatsen en van daaruit plundertochten ondernemen om in leven te kunnen blijven. Er is nog een groep mensen. Een soort van nomaden (Jonkers genaamd),  die zich op de een of andere manier ook staande kunnen houden tussen de gigantische aantallen Hongers, zoals de Zombies hier heten, ze maken ook gebruik van hen als de militaire basis overvallen waar wanhopig medische experimenten gedaan worden om een kuur voor de plaag te vinden. Daarin gaan ze heel erg ver.

Hotel Echo, zoals de militaire basis heet, ligt vijftig kilometer noordelijk van Londen en nog eens zeventig kilometer zuidelijker Beacon, een van de laatste woonplaatsen van de ‘normale’ mensen. Daar worden Honger kinderen met hersenen, een tussenvorm die zo nu en dan aangetroffen wordt, opgevoed en opgeleid. Dagelijks worden ze geketend en op rolstoelen in klaslokalen getransporteerd, waar ze onderwezen worden. Geuren worden uitgeschakeld door chemische stoffen waar de kinderen in douchen en waar de onderwijzers en militairen zich mee insmeren, zodat de instincten van de kinderen niet geactiveerd worden, waardoor ze opok niet als Hongers reageren. Er worden ook experimenten gedaan. Meerdere malen verdwijnen Honger kinderen om nooit meer terug te keren in de klas.

Melanie is een van de kinderen. Ze is een van de intelligentste onder de Honger kinderen en ze idolaat van een van haar onderwijzers: juf Justineau. Ze zou haar nooit kunnen bijten, maar soms moet ze zich ten volle inspannen om het ook daadwerkelijk niet te doen.

Als Melanie aan de beurt is om het loodje te leggen uit naam van de wetenschap, wordt Hotel Echo aangevallen door de Jonkers. Melanie weet samen met juf Justineau, Dr. Caldwell, Sergant Parks en soldaat Gallagher te ontsnappen en zo begint een tocht vol gevaren naar Beacon. Ieder heeft zijn eigen agenda en iedereen heeft zijn eigen beweegredenen de tocht tot een goed einde te willen brengen. Melanie heeft een grotere rol in het geheel als de hoofdpersonen denken.

Ik heb me prima mee vermaakt. Zo wordt je toch regelmatig verrast met SF, of Horror zo u wilt, uit de meest onverwachte hoek. Het is ‘The Walking Dead’ met een originele twist en meer dan aan te raden. Heerlijk boek.

https://www.youtube.com/watch?v=HjGkB_oWTe0

19 juni 2016: RIP Anton Yelchin

Anton Yelchin, bekend van zijn rol als Pavel Checkow in de laatste drie Star Trek-films, is totaal onverwacht overleden in de nacht van zaterdag 18 juni op zondag 19 juni.  Om nog onbekende reden raakte de 27-jarige acteur beklemd tussen zijn eigen auto en een bakstenen mailbox. Anton is aan de gevolgen van zijn verwondingen bezweken.

[Update: Het laatste nieuws is dat het ongeluk hoogstwaarschijnlijk plaats heeft kunnen vinden door een fabricagefout in de auto, waardoor het niet duidelijk was of het voertuig wel of niet op de handrem stond.]

Medicijn – Ingrid Oonincx

Medicijn – Ingrid Oonincx

Medicijn (SF)
Ingrid Oonincx
The House of Books, 2016
319 pagina’s; prijs 19,99 euro
Omslagontwerp: Bloemendaal & Dekkers
Omslagfoto: iStock / Beeldmontage: Bloemendaal & Dekkers

Eeuwige jeugd, of allerlei andere vormen van onsterfelijkheid, vormt een van de steeds terugkerende thema’s in de sciencefiction, en daarom trok Medicijn, een thriller over een medicijn tegen de ouderdom, mijn aandacht. De flaptekst vertelt: “Alleen een klein en machtig eliteclubje weet dat er al jaren een middel tegen veroudering bestaat. Wat hen betreft blijft dat geheim. Ontdekker Jacob Grünberg wil echter wereldwijde erkenning voor zijn uitvinding. Na de plotselinge dood van haar minnaar raakt pr-vrouw Ella Vreeland verstrikt in het huiveringwekkende web rondom deze meedogenloze wetenschapper en ontdekt ze de schaduwwereld achter de schone schijn.”

En op de website wordt nog een persoonlijke, hedendaagse lading meegegeven: “In Medicijn heeft Ingrid het recept gevonden om actuele maatschappelijke thema’s die haar persoonlijk raken in een spannend verhaal te verpakken. Ze confronteert de lezer met ethische dilemma’s en leidt hen in razende vaart door een ijzersterk plot.”

Dat valt allemaal wel mee, of eigenlijk: tegen.

“Medicijn – Ingrid Oonincx” verder lezen

Suni – Het grote crisisplan – Isabella Quinn

Suni - Het Grote Crisisplan

Suni – Het grote crisisplan (JFA)
Isabella Quinn
Clavis Uitgeverij, Hasselt-Amsterdam-New York (2016)
147 pagina’s; prijs 17,95
Omslag: Studio Clavis

In vergelijking met ‘De laatsten’, het voorlaatste boek van Isabella Quinn is ‘Suni. Het grote crisisplan’ een niemendalletje. Weliswaar een leuk niemendalletje, maar toch… een niemendalletje.

Het verhaalt van Nikita, die jaren geleden een denkbeeldig vriendinnetje had: Suni. Ze had Suni zelf verzonnen en Suni bestond echt. Suni was een EDV, een Echte Denkbeeldige Vriendin. Een EDV was voor iedereen, behalve dan haar verzinner, onzichtbaar, maar kon wel dingen doen in onze wereld, zoals bijvoorbeeld het laten bewegen van een schommelstoel, of het afknippen van een staart bij een bijzonder vervelende neef.

“Suni – Het grote crisisplan – Isabella Quinn” verder lezen

Bloedlijn – Johan Vandevelde & Bart Vermeer, De demonen van Dalca 2

 

Bloedlijn – Johan Vandevelde & Bart Vermeer (JHO)

De demonen van Dalca 2

Abimo Uitgeverij, Kalmthout (2016)

274 pagina’s; prijs 14,95

Omslag: Maarten Hermans/Abimo Uitgeverij

Ik denk niet dat het initieel de bedoeling was dat ‘Nachtwild’, De demonen van Dalca, deel een, uit zou groeien tot een trilogie, maar toen nachtwild al een derde druk kreeg, ging de uitgeverij toch maar eens te rade bij de beide schrijvers. Of er nog iets in de tank zat? Dat moet de vraag geweest zijn, waarop het antwoord (misschien na enig aarzelen) een volmondig: Ja!!! werd. Of het moet zijn dat het in eerste instantie bij de schrijvers wel de bedoeling was en bij de uitgeverij niet.

We zullen het nooit weten denk ik zo. Als je naar het einde van ‘Nachtwild’ kijkt zijn er wel een paar open lijntjes. Het verhaal is nog niet echt af, maar als er geen vervolg was gekomen, dan was dat ook niet echt een gemis geweest. Maar nu er wel een vervolg is (en hierna komt er dus nog een) kunnen de verhaallijnen die niet helemaal klaar waren, weer volop gebruikt worden om het verhaal boeiend te laten vervolgen.

Dit keer doen Siebe en Naïm bijna niet mee in het verhaal. Siebe fungeert meer als wiki vraagbaak. Alexandru is een nieuwe held in het verhaal, hij is een wees en op de hoogte van de vampiers die rondwaren. Hij wordt de tolk en de gids van Maikel en Joanna en dat is heel erg handig. Maikel is samen met Joanna en haar vader, de vampierjager Victor, op weg in Duitsland in de hoop de verschrikkelijke gebeurtenissen in Brussel te kunnen vergeten. Ze merken echter al snel dat ze geschaduwd worden door bloeddorstige wezens, de strigoi in de vorm van een oud omaatje met haar hondje, die in verscheurende monsters veranderen. Iemand of iets is hen op het spoor. Gelukkig slagen ze erin veilig aan te komen in Keulen, waar Maikel op informatie stuit die hem naar de oorsprong van zijn duistere familieverleden kan leiden, ergens diep in Roemenië. Helaas heeft Victor andere prioriteiten, en vindt hij het te gevaarlijk om erheen te gaan. Maar wanneer er doden vallen en Victor ontvoerd wordt, hebben Maikel en Joanna geen andere keus dan de verre reis alleen te beginnen. Het is het begin van een avontuurlijke tocht dwars door Europa, naar het hart van de Karpaten, waar vampiers meer dan ooit springlevend zijn … en ook waar Maikel zijn familie en zijn geschiedenis beter, veel beter, leert kennen.

Je mag nooit verwachten dat een tweede deel het niveau van het eerste deel haalt of overstijgt. Meestal is een tweede deel meer een inzakker en komt het verhaal in een derde deel weer meer op stoom. Toch geloof ik dat ‘Bloedlijn’ beter is dan zijn voorganger. Weet u nog dat ik u vroeg of u al een dergelijk verhaal las op zijn of haar twaalfde? Ik vond het nogal heftig voor de kinderzieltjes. Nu… dit tweede deel is wat minder bloederig, maar vergis u niet… het gaat nog steeds van dik hout zaagt met planken. En slachtoffers vallen er onder Strigoi en vampiers in voldoende mate, maar het gaat wat beschaafder en dat komt het verhaal ten goede. Het lijkt of de hoofdrolspelers wat meer leven en wat meer hun gevoelens uiten en wat meer nadenken over wat ze doen en waarom. Ook als Maikel beduveld wordt door beelden die hem opgedrongen zijn en niet waar zijn, maar hem wel vol in het hart raken, dan wint het verhaal er alleen maar bij. Ik heb aan ‘Bloedlijn’ veel plezier beleeft en wacht in spanning af wat de conclusie zal zijn van ‘De demonen van Dalca’. Het laatste deel ‘Levensgif’ verschijnt naar verwachting in oktober van dit jaar. Nog even geduld dus.

Jos Lexmond

Nachtwild – Johan Vandevelde & Bart Vermeer

Nachtwild – Johan Vandevelde & Bart Vermeer (JHO)

De Demonen van Dalca 1

Abimo Uitgeverij, Sint-Niklaas (2013)

232 pagina’s; prijs 14,95

Omslag: Klaas Demeulenmeester

Weet je nog wat je las toen je twaalf was? Ik wel. Ondanks dat het al weer vijftig jaar geleden is, weet ik het nog goed. Ik had net de gehele jeugdbibliotheek van de plaatselijke bibliotheek helemaal uit. Althans de boeken die me interesseerden en dat waren er veel. Ik had in die tijd twee abonnementen en sleepte elke week tien boeken mee naar huis. Meestal moest ik binnen die week nog eens terug voor een nieuwe voorraad. Ik had net dispensatie gekregen voor de volwassenenafdeling waarbij ik, onder toezicht weliswaar, boeken mocht lenen. Via de Spectrum Prisma pockets, de Bruna Zwarte Beertjes en Maraboe en de eerste Meulenhoff witte boekjes, was het mijn eerste kennismaking met bijvoorbeeld: Asimov, Anderson, Bloch, Heinlein, van Vogt, Bradbury en ga zo maar door. Ik wist niet wat me overkwam. Maar hoewel de verhalen soms als een schok binnenvielen heb ik nooit, nee echt nog nooit zo’n horror gelezen als in ‘Nachtwild’ geschilderd wordt. Ik durfde dat soort boeken ook niet te lezen, moet ik eerlijk bekennen. Pas veel later heb ik de schade ingehaald.

Ik denk dat kinderen in de afgelopen vijftig jaar een hele inhaalslag gemaakt hebben en niet echt meer opkijken van wat slasher gebeuren, maar daar waren de tere kinderzieltjes van destijds nog lang niet aan toe.

Ik zal een fragmentje, zonder dat het verder iets verklapt, uit ‘Nachtwild’ reproduceren, dan kan je eens kijken of je zelf al zoiets las toen je twaalf was. Hier komt het: “Annie duwde Sjef ruw opzij, trok met haar hand haar haarpin los, zodat haar ravenzwarte lokken over haar schouders vielen en plantte het ding recht in het oog van het monster. Hij maakte een sissend geluid en het wezen krijste het uit. Het liet zowel Sjef als de deur los en rolde rokend over het wegdek, weg van het busje. Toen het lichaam onder de wielen van de tram verdween, was het niet meer dan een wolk van as, die in de avondlucht verpulverde.” En even verder: “ ‘Iew’, kreunde Annie en ze keek met een grimas naar de rokende oogbal die nog aan haar haarpin zat gespietst.”

Ik heb de namen even veranderd om geen spoilers weg te geven. Nu… kan jij je voorstellen dat je zoiets las toen je twaalf was? Ik niet. Ik zou, denk ik, de eerste uren niet slapen en verdacht zijn op elk geluidje dat ik maar hoorde. Maar nu is het blijkbaar niet anders dan normaal. Mooi dat het kan en mooi dat de kinderen van nu er tegen kunnen.

Nog een stukje achterflap: Het lijkt wel alsof een duistere kracht de stad (Brussel) in zijn greep heeft. Het aantal moorden en verdwijningen is op enkele maanden tijd dramatisch toegenomen, en ook op de school van Maikel duiken een paar obscure figuren op. Wie is de mysterieuze goth Johanna die zich zo afzijdig houdt? Waarom vertelt de nieuwe geschiedenisleraar alleen maar gruwelverhalen uit de 19de eeuw? En waarom wordt iedereen zo snel verslaafd aan het nieuwe computerspel ‘Dark Blood’ dat je gratis kunt downloaden?

Johan Vandevelde, bekend van de serie Elfenblauw en Bart Vermeer gooien in dit boek alle registers open. Horror met een hoofdletter H. Het boek staat bol van het gevecht van een selecte groep jongeren en een paar volwassen begeleiders, tegen bovennatuurlijke wezens die het gemunt hebben op bloed, vers en stomend. Het liefst van jonge mensen, maar als het niet anders kan, is wat ouder bloed ook niet te versmaden.

Het tweede deel ‘Bloedlijn’ is ook al uit en dat ben ik op dit moment aan het lezen. Eerdaags komt daar ook een recensie van. Het derde en afsluitende deel ‘Levensgif’ staat gepland voor oktober.

Jos Lexmond

Armada – Ernest Cline (YSF)

Armada – Ernest Cline (YSF)
Uitgeverij Q, Amsterdam – Antwerpen (2016)
382 pagina’s; prijs 17,50
Oorspr.: Armada – (Crown Publishing Group – 2015)
Vertaling: Ralph van der Aa
Omslag: Adept Vormgeving
Illustraties: Russell Walks

Met ‘Ready player one’, won Ernest Cline de Prometheus Award 2012. Een dag na de publicatie van ‘Ready player one’ (in 2010)werden de filmrechten al verkocht aan Warner Bros. Naar verluidt wordt de film, geregisseerd door Steven Spielberg, uitgebracht in 2018.
De vertaling van het boek verscheen in 2014. Ik heb het (nog) niet gelezen, maar ga het alsnog op mijn lijstje van te lezen boeken zetten. Of ik er ooit nog aan toe kom… dat weet ik niet, maar de intentie is er en dat is het belangrijkst.
De filmrechten van ‘Armada’ werden al ruim voor de publicatie verkocht aan Universal Pictures. Dus het gaat goed met meneer Cline, dat mogen we wel stellen.
‘Ready player one’ en ‘Armada’ hebben beiden hun roots in de gamewereld. Een wereld waar ik niet echt in thuis ben. Of liever: echt niet in thuis ben. Ik ben gestopt met gamen toen het wereldberoemde ping pong, gespeeld op de televisie (ken je nagaan hoe oud ik ben) immens populair was. Zelfs op de laagste snelheid had ik al moeite de ‘bal’ terug te slaan. Ik gaf de moed heel gauw op. Dus ik weet niets van gamen, daar komt het op neer.

Hoe dan ook. Zack Lightman is wel een gamer en een goede ook. Op een dag op school tijdens een bijzonder saaie les wiskunde kijkt hij uit het raam en ziet hij een ruimteschip langs vliegen. Het is een Sobrukai Glaive fighter, een van de ruimteschepen die bestuurd werden door boosaardige aliens uit het spel Armada, zijn favoriete videogame. Sterker nog… Zack is een van de beste spelers van de wereld. Hij staat op de zesde plaats op de wereldranglijst. Wat hij zag blijkt meer dan echt te zijn. Buitenaardse wezens zijn vastbesloten om de aarde te vernietigen en zullen binnen vierentwintig uur aanvallen. De wereld maakt zich op voor een verwoestende aanval.
Zack’s vader die (kleine spoiler) gestorven was bij een ongeluk, blijkt niet dood te zijn. Al in 1973, toen de Pioneer 10 langs Europa (een maan van Jupiter) scheerde bleken daar al tekenen van buitenaardse beschaving en de aarde had tijd om haar verdediging te organiseren. Zack’s vader werd al vroeg ingelijfd en is nu een hoge pief bij de Earth Defence Alliance. Jarenlang, zonder het te weten, werden gamers via het spel Armada opgeleid om aliens te bestrijden. Miljoenen drones staan klaar om via game consoles bestuurd te worden door even zoveel gamers. Het lot van de wereld ligt in de handen van de nerds. Zach moet een moeilijke beslissing nemen om de aarde en haar bewoners te redden van de ondergang.

Het verhaal is wel wat over de top, maar wie kan het wat schelen. Het is snel en wordt met vaart en passie verteld. Ik heb er behoorlijk wat plezier aan beleefd. Misschien ga ik het gamen ook nog eens leren, en heel misschien kan ik dan ook nog eens in een interceptor tegen kwaadaardige aliens vechten, al vrees ik dat ik dan in een van de traagste interceptors zal moeten vliegen die er maar zijn. Reactievermogen van lik me vestje.

Jos Lexmond